aslında bu cümleyi yazıp bırakmak istiyorum başka birşey söylemeye hiç gerek yok.

biz de birer çalışanız ailem kabul etme konusunda zorlansa da. Lisede çıktım evden bi daha dönüşüm olmucagını çabuk idrak ettim ama zaten olan olmus yola cıkmıstım. ama simdi beni 15 yasında bi liseliymiş biri gorup hala öyle davranmaları zoruma gidiyor. artık benim bir akademik hayatım var.izin almam gereken bir hocam hatta bir kac hocam var. resmiyette adı ögrenci olsada büyüdüm artık.hatta üstüne ankarayla düzenli bir hayatım var, herseyim orda. bi ayağım ankarada degil artık, bir ayagım kırıkkalede. haftasonu iznim die birseyim yok, aksam 5 te mesaim bitmiyo yada sabah 8 de baslamıyo. düzensizlik içinde düzenim var benim ama bunu anlatamıyorum…

herşey yolunda gidiyordu, ya da öyle gözüküyordu, ufak anlasmazlıkları halletmişlerdi aralarında, ama bu ufak tartısmaların aslında biriktiğinin farkında değildi ve bir gun aşılamaz hale geleceğinin. her gunah kalpte bir leke bırakırmıs, latifeler zamanlar ölürmüş.anlasmazlıklarda zedelemişti onları, bir gün hepsi siyah olmuştu, cıkarılamayacak kadar simsiyah, en kötüsü hiç farkermemişlerdi bile.
yaşananları geride bırakıp yaşamaya devam etmeleri gerekiyordu, kalp acı ceksede, beyin silemese de geriye dönüş zordu, gurur vardı arada. yaralanmıstı bi kez kalp, affetmek zordu hem de çok zor. elde kalan hatıralardı. burda bunu yapmıştık, burda da beraberdik, bunu yemiştik, bunu dinlemiştik, beraber saatlerce sessizce oturup, düşüncelerimizle konuşmustuk. elde kalan sadece baktıkca, gordukce hatırlananlar. acıdan öte yürek sızlıyordu, derinlerde bi yerde bi bıçak yarası kalmıştı kapanmayan. her sarkının her satırında her kelimesinde gizli bi acı vardı, yaralayıp geciyordu bedeni. ne yapacaktı?
çiviyi çivi söker modunda acının üstüne mi gitmeliydi yoksa hatıralardan hatırlamayana kadar kaçmalı mıydı? zaman herşeyin ilacıydı nasıl olsa. elbet yeri dolardı yada dolamadıkca hatırlanırdı ama hatırlandıkca azalacaktı, yoktu bi daha olmayacaktı, olsa bile bi daha eskisi gibi olmayacaktı. gözlerine bakınca eskisi olmayacaktı, paylasılmayan kocaman bi zaman dilimi surekli arada olacaktı.
uzun zaman gerekiyordu unutulması için, her kelimenin hafızadan silinmesi için, ismi anılınca gözler dolmayana, telefon calınca kalp carpmayana, konusulunca bişi ifade etmeyene kadar uzun zaman geçmesi gerekiyordu, ağlamadan, beyinde simsek gibi sakmayarak, kaçmak gerekiyordu bütüüün hatıralardan ya da;
acı çeke çeke üstüne gitmek gerekiyordu, inadına aynı şarkıları dinleyerek, ağlayarak sızlayarak, resimlerine bakarak, her birine tek tek bakıp bişi ifade etmeyene dek. en cok kullanılanlar klasorunden sıradanlaşmıslara gecene kadar. elbet bi gun artık baymaya baslar nasıl olsa, daha çok hatırlayıp daha çok sıkana kadar uğraşmak mı gerekti karar veremiyordu

karar verebildiği tek birşey vardı, elbet bir gün açacaktı…

mezuniyet torenimize 12 gun kaldi. 12 gun sonra en az 4 yilimizi gecirdigimiz undergrad hayatimiza keplerimizi firlatarak veda edecegiz. beraber son yemekler, beraber son resimler desekte “we will meet again”. yarimizi odtuye, ibomuzu istanbula gondermenin buruklugu var yuregin bi kosesinde. malesef insan son sinifta anliyor aslinda ne kadar mukemmel insanlar oldugunuzu. bize 1 yil daha verseler neler yapmazdik beraber. kahvelerimizi alip, ben pasif icici modunda ictigimiz sigaralar, kopya cekip butun okula rezil oldugumuz sinavlar, labdan cikip kizip bagirdigimiz hocalar, konya etli ekmekler, ilknur ablamiz ve mercimekli kofteleri, emine ablanin kekleri, guvenliginden temizlikcisine sicak bi bolum, BKT de sabahlamalarimiz, buyuk boy pizzalarimiz, deliliklerimiz, manyakliklarimiz, hatta aptalliklarimiz, gecelimde D bile olsa olurlarimiz, medit belamiz, iboyu son haftaya kdr labdan cikartamayisimiz, bi turlu evine gidemeyisimiz, tabuda anahtarlari alamayisimiz, hem gulmelerimiz, hem sinirlenip ustune dalga gecmelerimiz, nazlarimiz, triplerimiz…
20 li doldurup yaslandigimiz su gunlerde yasadigimiz son 1 yil diger yillarimizdan daha dolu, daha yogun ve bizi daha cok olgunlastirdi, saclarimiza ak dusurdu . ceksekte cilesini bu okulun, bi daha gelsek dunyaya bi daha okurmuyuz acaba. boyle bi ortam olmazdi heralde baska bi yerde, bi avuc ama vazgecilmez bi donem. biz bize yeterdik sanirim. prisondan kacmak yerine mahkumiyetini dolduranlardaniz. ayagimiza zincir vurup bizi laba oturtacak olsalarda ilerde, son gunlerin keyfini surmek var. Alper aglatsada resimleri duygusal sarkilarla klip yapip, fahriyi ikna edemesekte koc a 35 km den fazla oldugunu, abidin akilli durmayip belini incitsede, pinar inatla odtuye basvurmasada, iboyu gondersekte, son gunlerin zevkini cikarmak var simdi. pinar annesi izin vermeyecegi icin hic sehir disina gidemeyecek olsakta, iboyla hic hacettepeye gidemesekte, sinavlarda adimiz ciksada seviyorum yine de sizlerle cimlerde bos bos oturmayi, gelen gidenin hala burdamisiniz demesini.
daha yeni liseden cikmis, universiteye baslama heyecanlari. yeni ortam, aileden ayrilislar, ama bilkent, denizden cikip irmakta akintiya kapilmak gibi. ne yapacagini sasirmak, akintiya direnmek, hem kazanmaya hem kaybetmemeye ugrasmak. ve boylece biten bi 5 yil. bazi seyleri idrak ettikten sonra soylemistim, simdide soyluyorum. SIZ OLMASANIZ BEN BU OKULDA KALMAZDIM. bu donemde olmasam bi ust donemle olsam kesin birakirdim, yada zaten alta kayardim .
yasadigimiz gunler icin herkese tesekkurler, siz olmasaniz bu okul anlamsiz olurdu…

cogumuzun su sira dusunmek istemedigi, dusunurkende tatli bi huzunun kapladigi durum, bugun cimlerde gecen durum:
-mezuniyete gelceksin dimi
-tabi gelicem
-aglamican ama tamam mi?
klasik kiz psikoloji deyip gecmek zor geliyo acikcasi, 4 yada 5 yilimizi verdigimiz bilkent gibi yerden mezun oluyoruz. aslinda beni baglayan pek bisi yokmus gibi gelsede, hala yuzune bakmamla icime huzur kaplatan nadir insanlar var. dusunmek istemiyorum bir daha ne zaman nerde gorucem, bi daha bu kadar eglenebilcek miyiz ama aci gercegi kabul etmek gerekiyor acikcasi.
bilkent unutulmayacak bir cok yonu var, baska bi unide olsam bu kadar olurmuydu acaba. bi kere hic bir zaman mayfeste duzgun bi adam getirmediler konser icin, ama yinede son mayfestim modunda 3 gundur senlikteyim. elimi yaraladim, buna ragmen saatlerce voleybol oynayabildim. icimden hep `son bu` geciyordu, bi daha arayinca karsidaki yurtta olmayacak insanlar var, bu sefer ben ayriliyorum herkesten. dusunmek istemiyorum…
ben matrixte neo nun kosup kosup hep ayni yere geldigi yerde olmak istiyorum sanirim. zaman hic gecmesin, ben mutluyum animdan…

baby, did you fotget to take meds?
sanirim ewt, kafamda bi miyon tane dusunce var, hepsi anlamsiz, aslinda anlamli olanlari dusunmemek icin anlamsiz olanlardan uretiyorum surekli, arka fonda bi gitar sesi, placebo meds soyleyip duruyo, sozlerini bildigim nadir sarkilardan, bagira bagira soylenesi deli bi sarki zaten, baby, did you forget to…sorumluluklarimdan kacarken bi yerde bogulacagim ama neresi bilmiyorum. disardan mukemmel toplamis gibi gorunurken, aslinda darmadaginigim. ayakta kalma mucadelelerini bir tarafa birakmis, ruzgar ne tarafa savurursa o tarafa gidiyorum. aslinda feci bi itiraf bu beni taniyanlara, bi kasik karamelli pudingle tadlanan gecemde -ki aslinda kesinlikle tatli yiyesim yok- nedense gercekleri kabullenebiliyorum. hic bir edebi degeri yok bu yazinin. hatta sonuna bile gelinmemeli, okunmamali, arada okuyup kendime ceki duzen vermeliyim belkide. bi dostun bana dustugum noktayi gostermesi gibi. sevkat tokadi hala gelmedi yada geldide onu bile anlamadim. tamamen duzmece bi dunyadayim. sevdiklerim yok, sevmediklerimi seviyo gibi gozukup, icimde firtinalar koparan insanlari hayatimdan uzak tutmak icin icimdeki kini bastiriyorum.soylemek istediklerim icime atip, maskemi takip duymak istenileni soyluyorum. hayatin karmasasini bi cuvala basip, kendime kucuk bi dunya kurdum. hic bisi dusunmeden ye,ic, yat dunyasina ayak uydurdum. isin kotusu memnunum. sonun cok feci patlicagini bildigim icin, ani bi olumle olmemek icin dua ediyorum. kafamda ya bi kaza olursa sorusu surekli caksa bile ben hala umursamiyorum. bi gun o soruyuda unuturum ne de olsa. herseyden siyrilip sadece ve sadece kendimle kalmak istiyorum. imkansizi istiyorum sanirim. okul bitse, aslinda bitmesini istemiyorum, ne yapacagimin karmasasini bi kenara birakip dustugum yerden kalkmam gerek. ve beni benden baskasi kaldiramaz bunu da biliyorum.
yavas yavas kaybettigim dostlarimla doluyor etrafim. buyudukce baglar zayifliyor. gormek istemedigim insanlar var, gorunce konusamadigim dostlarim. yakinda bu da olmucak desemde, aslinda kendimi alistirmak icin soylesemde yinede gercekler rahatsiz edici.oyle olmasa boyle olmazdi, keskeler soyluyorum artik. bole bi halede gelcekmisiz. yakinda haftada 1 e, ordan ayda 1 e, ordan yilda 1 e dusecek gorusmeler bekliyor, farkindayim ama aci veriyor. gercekleri onceden dogru tahmin edebilsemde sadece kanayacak yaralara bant bulmak kaliyor, kanatmamak gibi bi sans yok zaten. surec belli, yasanacaklar belli. sahte bi gulumseyle mutluymus gibi gozukecegim yine, gulecegim, sakasinaydi deyip gonul alacagim ama icimde bi yer hep kanicak. ilk kezde degil son kezde olmucak. bir bir elimden ucacak insanlar var, her kanat cirpislarinda ellerimi yirticaklar, bense icimdeki ses SIKI tut desede serbest birakacagim, ucarken tirnaklarini ellerime batirip gitcekler, onlar mutlu ucarken ben kanayan ellerle kalacagim.
bi ikizim olsaydi keske, benim yarim olacak bi ikiz. dogustan beraber dogdugum ve beni hic yalniz birakmayacak. neden nicin sorgulamayacak bi ikiz. herseyde bi ikiz. yazmadan, konusmadan beni anlicak, beni duyabilecek bi ikiz…

eksiden alinti
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=10731288

çoğu zaman acı değil acınası olan durum…

unuttuğunu zannederken bir anda hatırlanan, gözyaşları bitti sanarken sabaha kadar hıçkıra hıçkıra ağlatan, ayaktayım sanarken boşluğa düşüren…

düşünürsünüz. birlikte büyümüşsünüzdür, aynı beşikte yatmışsınız. siz hiç onsuz olmamışsınızdır. o da sizsiz. çoğu zaman konuşmadan anlaşmışsınızdır. hep aynı şeyleri sevmişsinizdir* sevmediklerinizi sevdirecek başka insan da yoktur zaten.

o kadar yakınsınızdır ki birlikte nefes alırsınız artık. bir saniye şaşmaz. şaşarsa yaşayamazsınız zaten. birbirinizin “kalp atışı”sınızdır. ne varsa değerli hayatta, ne varsa sevilebilecek, ne varsa uğruna ölünebilecek siz hepsinin üstünde tutarsınız birbirinizi. deliler gibi güvenirsiniz birbirinize.

“camdan bir küre olsa hayatım ve onu korumam gerekse yaşamak için, sana verirdim. çünkü kimse onu senden iyi koruyamaz. biliyorum ben bile senin gibi koruyamam”

sesini duymak için bahaneye ihtiyacınız yoktur. saatiniz yoktur. onunlayken dünya durur. hatta adını duyduğunuzda ya da sadece düşündüğünüzde. birbirinizi hatırlamak için bir şarkıyı, bir filmi, bir tatlıyı bahane edersiniz. ve bir şiiri…

“ankaraya öyle yakışırdı ki kar
asfaltlar ışıldar
buz tutardı resmi yalanlar”

bizi ayırır mı mesafe diye düşünürsünüz araya yollar girdikten sonra. ama son bir görüşme yıllar sonra, laf arasında söylenmiş ve gerçeği bütün çıplaklığıyla gözler önüne seren bir söz yeter anlamanıza

“ankaraya giden bir daha gelmesin”

ve hiç duyulmayacak, bilinmeyecek, gizli kapaklı yazılmış bir şiir açıklar yine gerçeği size. öncekiler gibi aleni değildir ama bu sefer içte bir yerdedir şiir

“yine bir istanbul ayrılığından,
yardan, yarenden ayrı
ankara yollarında
sessiz, isimsiz bir radyoda
ankara şiiri isleniyor yılmaz erdoğanın dudaklarında
oysa benim kulaklarım başka sözler duyuyor
başka birinin sesinden
“ankaraya giden gelmesin diyor”
o kadar içten söylüyor ki
bilmiyor
ankaraya giden bir daha hiç gelmiyor”

artık nefesiniz yarım, kalp atışınız yoktur. ve o zaman anlarsınız dostunuzu kaybettiğinizde siz de artık yaşayamazsınız….
(acemiyazar, 06.04.2007 03:22)

If someone said three years from now
You’d be long gone
I’d stand up and punch them out
Cause they’re all wrong and
(pink-who knew)

I was alone,
Staring over the ledge,
Trying my best not to forget
(placebo – meds)

içimden sehirler geciyor
her durakta duruyor
inmiyorsun
(fd)

insanoglu ve celişkileri, bi yanda unutamadıklarımız, bi yanda unutmak istemediklerimiz, bi yanda unuttuklarımız, daha da acısı bi yanda unutupta unuttugumuzu farketmediklerimiz. hayat kosturmacasında kaybettiklerimizin bile farkında olamayacak kadar yogunuz, belkide o kdr cok insan varki etrafımızda eksilenlerin farkında degiliz. bazen de o kdr agırlarını kaybediyoruz ki hiç gitmiyor aklımızdan, her durakta duruyor ama inmiyor. geride bırakılma ümidi verip hayal kırıklığı yasatıyor…

biraz zamanı gecmiş bi yazı bu, tamamen bi sure takıntılı oldugum insan gozlemleri uzerine olacak bişi. Bi TBMM, ve ordaki ufak tefek seyler. girişten baslıyoruz
önce binayı bombalamaya gelmişizcesine bi canta ve ust bas araması, hayır icerde zaten baska bolmelerde tekrar aranıyoruz, nie bi de kapıda. vakit kaybı ve insanlara biraz daha vakit kaybından baska bi anlamı olmayan bir sey. hadi bayanlar neyse sıra az olur falan, ama bizimde bi dezavantajımız var, cantalar. Allah ım her defasında cantayla cıkma durumunda ben nie erkek olmadım ki sorusuna sorgulamama sebep olan seylerdendir. Neyse ilk engeli astık iceri gircez, teyzenin biri, elinde tıka basa dolu bi canta var, haliyle polis bakacak, evladım bende adama zarar vercek bi hal mi var dedi. e haklı kadın, yasını basını almıs. burda bişi yok zaten olay icerde kopuyo.
neyse onumuzdeki ilk binaya giriyoruz, zaten gidebilecegimiz baska bi yerde yok. orda bi sıra daha. cantaları metal esyaları telefonları bırakın. ses kayıt cihazı, fotoraf makinası, kamera yasak. orda eminim kamerasız telefonu olan adam yok ama telefonlar içeri alınıyo. cantamın içini gormelerine sinir olmuyo degilim ama işte guvenlik zımbırtıları falan. e dısarda nie kontrol ediyosunuz nie bi de icerde kontrol. nese hadi bunu da gectik. arkadasın cantasını didik didik ettiler zaten. mp3 player varmıs onu da aldılar falan. esas kopus yer. o yukarda bahsettigim teyzenin cantasından meyve bıcagı cıktı. guvenlikteki amca teyzeyi tekrar kontrol eden bayan polise bıcagı unatma deyip duruyodu. bolece 3 kez kontrol edildikten sonra artık meclisin içindeyiz…
içeri gectik tahminimiz uzere danısman gelmemiş, suraya gecin geliyorum. peki. kocaman kocaman oldukca itici binalardan olusan tbmm de gitmemiz gereken yolu bulmaya calısıyoruz bi yandan da simdi telefonu cıkarıp ceksem kim gorecek geyikleri. bi yandan da etrafta kamera nerde var merakla bakınıyorum. kamerayı izleyenler için rezil bi durum ya. kamerayla gozgoze geliyosun nese binayı bulduk vs. gectik beklicez artık
kimi bekledigimizi bilmiyoruz. ustelik adamın ismini bile yanlıs biliyomusuz . etraftan birileri gecip duruyo. ortak ozellik, nerdeyse hepsi asık suratlı kendini begenmiş insanlar, bu insanları biz sectik ya, nasıl bizim karsımızda bole olabiliyorlar. musteri velinimetimizdir felsefesi guzel bir seymiş aslında. insana insan gibi davranmak gerek. bekliyoruz insanlar gelip geciyo ama aynı cehreler, aynı uyusukluk, vekilim, bakanım, canım,cicim. soguk duvarlar kadar yapmacık soguk insanlar. ustune bide dar ve kohne odalar.iki olunca dolan odalar. mudurun karsısına cıkarken ogrenciler cekinir ya, kendilerini guvensiz hissederler, ole bi havaya sokuyorlar insanı. insanın haykırası geliyo, senin benim karsımda saygı duyman lazım niye ben?vekilim vekilim, tmm saygı ama nereye kdr. zaten bi ikisiyle tanısınca bu insanlar nasıl secilmiş oluyor insan.daha yazılcak cok sey var ama tbmm ve icindeki insanlarıda ele vermeye gerek yok. amacından cıktı yazı ama oralarda insanlar degişiyo, alt ust, ust alt oluyo.umarım işim dusmez bi daha dedirtiyo insana…
ha bide daha ii tbmm binalarına ihtiyacımız var
edit: soylemeden gecemeyeclerim…merak ettigim bişi var vekiller ve danısmanları odalarında ne kdr duruyorlar?o odalarda 2 kişiden fazla kişi yasamak imkansız zaten. bide surekli calan telefonlar. bi vekilin bi danısmanın bi odanın. adam iki kelime etmeden telefon calıyo, biriyle konusurken digeri calmaya baslıyor.hatta yemekte bile rahat bırakmıyorlar. zaten adama kafanızdakileri toparlayıp aktarmak ayrı zorluk birde bunu ikide bir dikkatinizin dagılmasını ekleyin. 2 dk anlatacagınız seyi yarım saatte anlatmak zorunda kalıyorsunuz. ha bide baska bi husus dikkatimi ceken. gelen icecekler. vekilin zoruyla içtigim cay. cayı demli içmenin yanında bide seker olayını ayarlayamamak vede soguması var. kim bilir ne kdr yol geliyo oraya gelene kdr. ama kucuk bardaklar ve de tek seker. pakette zaten tbmm yazıyor. yani ya o tek ama buyuk sekeri kucuk bardaga atacaksınız yada demli, soguk hem de sekersiz bi cay içmek zorunda kalacaksınız. zaten iki kisinin zor sığdığı odaya bir de cay bardakları eklendi, super oldu. cay bardaklarını almaya 1 mi 2 mi saat sonra gelirler bilmiyom artık. o da bizden sonra odada kalanların sorunu

insan yazı yazmak için ne ister? Hersey gibi ortam ister, ben gibi bazıları onu alıp goturecek bir muzik ister, her kelimesinde ayrı bir anlam, dusuncelerini toplamak ister. Sarkıların sozunden yola cıkıp kelimeleri muzigin ahengiyle sıralamak ister. Ortamda huzur bozucu birsey olmamasını ister.Özellikle bir canlı. Bazen bir telefonla dagılır dusunceler. Yada yazı yazılırken aklına yapılacak işler gelir. İçindeki seytana uyarsan yazı kuser gider
Peygambere vahiy gelirken acı cekermiş Peygamber. Kuran gibi kutsal bi kitap degil yazacaklarımız ama yine de sancısını cekmek gerek. İlham gelince kacırmamak gerek. Yazmak isteyince yazamaz insan. Yada profesyoneller yazar. Ama ben degil
Niyetlenmeden yazmayı seviyorum. İçimden ne gelirse, duzeltmeden. Profesyonel degilim ben. Anlatamadıklarımı yazmak istiyorum. Birseyi de sevdigim için yapıyorum. ..

teknoloji teknoloji teknoloji
bi yandan irtibatı arttırırken aralara makinalar giren teknoloji
yuzyuze konusmanın yerini bilgisayarların, cep telefonlarının aldıgı dunya
rahatsızmıyız durumdan, aslında hayır, hayatta bi milyon kolaylık saglıyo, ama kaybettiklerimizin farkında mıyız?
sevginin ayaklar altına alınması gibi, teknolojide yerlerde artık, 7-8 yasında daha okumayı yeni ogrenmiş cocukların bile msn i var artık, bizden daha ii biliyorlar bilgisayarda oyun oynaması, telefonla resim cekip gondermesini, zaten hepimiz birer fotografcı olduk, birer kısa filmci, birer youtube uyesi
ne dolmusum ya , sıkıldım sanırım her insanın bana kolayca ulasabilmesinden, odaya gelince msnde birikmiş mesajlara cvp yazmaktan, sabah telefonla uyanmaktan. bu kadar hayatımıza işlemişki kapatamıyoruz. gecen telefonun sarjı bitti kapandı, pin kodunu unuttum. yuh artık diyorum hayatıma. ben boyle mutluymuyum. hayır, telefonumu bi yere unutunca super bi gun geciriyorum, tek eksigim muzik oluyor.
tmm konu bu degil, msn lerimiz. bi milyon insan var msn listelerimizde. insanlarla tanısırken yada samimi olmaya basladıkca, telefon numaralarından once istenen sey oldu msn listeleri, cep numarası olmayıpta mail adresi yada msn adresini bildigim insanlar turedi artık. neden cunku elimin altında 7/24. hatta ne zaman uyudugunu, ne zaman calıstıgını, ne zaman yemek yedigini her biseyini ordan takip eder olduk. sanal dostluklar kurduk. yuzyuze gelince iki kelime edemeyecegimiz fakat sanal ortamda sabahladıgımız insanlar turedi. dostum dedik, sırdasım dedik, annemizden, babamızdan gizledigimiz seyleri onlar bildi. kucukler sınıf hocalarını ekledi msne. boylece ogretmenlerine yakalanır oldular.
icq ile basladı bu sevda, sonra icq nun guvensizliginden yavas yavas msn e kaydı durum, smilelar guzel geldi, sonra msn versiyon degiştirdi, skin ustune skin giydi, patchleri cıktı, offline ken msjlar gitti, bloklandıgını ogrenmeler geldi, sonra bi baktık bi milyon insan birikmiş oldu. msn girince cıkamaz olduk, bu seferde invisible takılmaya basladık. odadan odaya msnde konusmaya basladık, ailelerimizle msnden haberlesir olduk, hatta yavas yazan anne babalarımızı beklemekten sıkıldık. kamera actık bizi gorsunler die. bilgisayar basından kalkmaz olduk, en sevdiklerimiz sanal alemden oldu, ancak ordan gorusur olduk. daha ucuz geldi ama ne kaybettigimizi dusunmedik. yuzyuze gelincede bu kdr konusabiliyor muyuz? bole samimi olabiliyor muyuz, soylediklerimizin arkasında mıyız?
nese asıl konu bu degildi, kalabalıktandı, bugun baktımda ailem dısında 100 civarında kişi var msn imde, acaba ne kdrı ile konusuyoruz surekli, aynı anda kac kişi ile bas ediyoruz, kac kişiye gidiyoruz deyipte gitmedik, yada mesgule alıp bilerek cvp vermedik. yalanlara alıstık, blokladık, sildik. insanlar karsısındakini dusunmeden konusur, yazısır oldu. sne mesgul olsan ne farkedero degilki.
belki birbirimizi yanlıs anlayıp kavgalar ettik msn den. sonrası acı sonlar fln filan. sıkılmısım bu dunyadanda sanırım. herseyden sıkılma potansiyeli olan ben artık “keske yanımda olsan” cumleleri kurmak istemiyorum. yanımda istiyorum sevdiklerimi, cıkıp gidebilmek istiyorum. yegenlerimi kameradan gormek istemiyorum. ucan adam olmak istiyorum. her istedigim yerde olabilmek, okuldan gelip koltuguma gomulmek istemiyorum
gercek yasamda adımlar atmak istiyorum….